Let Them Eat “Low-End Rice”!

rice

Rice is expensive.

I wrote this commentary for the Philippine Online Chronicles.

From P60-P90 per kilo last month, the price of garlic has soared to more than P350 per kilo. From P20-P30 per kilo, the price of ginger has increased to P100 per kilo.

From P50 per kilo, the price of good quality rice has increased by P2 per kilo. Meanwhile, from P30 per kilo last year, the price of ordinary rice has risen to over P42 per kilo .

The same holds true for food items such as beef, carrots, cauliflower, chicken, cooking oil, lettuce, onion, pechay, pork, and sugar increased by P2 per kilo to as high as P50 per kilo.

Commenting to press reporters before flying back to the country from an official travel in Japan, President BS Aquino admitted to being clueless as to its cause but denied that the spike in the prices of rice and basic food products have any effect on the majority of Filipinos.

“It is the well-milled that has had this very significant spike. The low-end rice – I was briefed – had not that much increase in price,” said the President.

Let them eat cake

ginger

Ginger is expensive.

In short, settle for the lesser quality rice that did not increase prices as much as well-milled rice.

Or in the words of Presidential Spokesperson Sonny Coloma that has made the rounds over social media networks in the past week:

“Ang hirap naman kasi sa mga kababayan natin, bibili lang ng bigas, yun pang mabango ang hahanapin nila. Eh di syempre mahal yun.”

Are we hearing echoes of that saying commonly attributed to Marie Antoinette which has become emblematic of ruling class callousness to the plight of the poor?

The French Queen, executed by guillotine during the French Revolution, was alleged to have said: let them eat cake! Today, our hacendero president crows: let them eat low-end rice!

In fact, the same logic runs through much of the Aquino regime’s responses to almost every other public issue.

Don’t like MRT fare hikes? Look for other means of transportation! Find private colleges and universities expensive? Study in public colleges!

“Inclusive growth”

Fish is also expensive.

Fish is also expensive.

All these serve as powerful refutations of the Aquino regime’s rhetoric of “inclusive growth,” a tired cliché that have long lost any meaning for the majority of the population anyway.

There is no inclusive growth when in the first quarter of the present year six of ten Filipinos are finding it hard to buy enough food for their families, when more and more Filipinos do not have enough food on the table.

There is no inclusive growth when neoliberal policies of deregulation and liberalization or the removal of trade barriers and restrictions are excluding the majority of the Filipino people from whatever “economic development” boasted by the Aquino regime.

The recent spate of food price increases and the brazen indifference of government officials to the welfare of the people cannot be divorced from the explosion of landlessness and lack of subsidies for local farmers as a result of these neoliberal policies.

The government’s policy of trade liberalization, especially in the wake of our country’s entry to the World Trade Organization (WTO) in 1995, has directly led to the decline of local agricultural production, even deeper dependence on imported products, and spiraling prices.

This is a state of affairs that has favored local cartels and big compradors who control the food supply largely imported from their foreign monopoly capitalist partners.

Native garlic

garlic

Garlic is very expensive.

The case of native garlic is symptomatic of the consequences of subsequent administrations’ pushing for “free market” policies.

From supplying more than enough garlic for local households, the local garlic industry has seen a gradual death since the entry of more imported garlic.

According to the Samahang Industriya ng Agrikultura (Sinag), local garlic production has dropped only to 8,847 metric tons last year from an annual average of 17,000 metric tons before the country’s entry to the WTO. At the same time, garlic imports reached 28, 690 metric tons.

“In 1994, 7,000 hectares of our land area were planted to garlic. Today, garlic lands are down to 2,500 hectares,” said Sinag Chair Rosendo So.

And so a local garlic industry that the country used to boast of as a productive sector becomes inconsequential. Are supernatural elements fearful of the aroma of garlic behind this slow decline?

Ironies

Still more ironic is the news of the Bureau of Customs setting fire to over P30 million worth of garlic that have the misfortune of getting smuggled from Taiwan at a time when garlic, so to speak, is gold.

Commodities are on display in stalls and shops while people have nothing to eat. In a supposedly “free market,” nothing is accessible to the common man. In a “democracy” the people have the right to starve.

These are but some of the ironies of a ruling system where the prerogatives of profit accumulation are blind to human needs and sufferings.

In the long run, there will be no irony if one day our ruling political and economic elites will follow the fate of Marie Antoinette.

10 thoughts on “Let Them Eat “Low-End Rice”!

    • Matagal ng tambakan ng sobrang kapital (fdi) at sobrang produkto ng mga korporasyong nakabase sa dayuhang kapangyarihan katulad ng US, Japan, at Tsina ang Pilipinas. Mas lumala ang relasyong ito noong pumasok tayo sa WTO at mas naging todo larga ang mga pakanang liberalisasyon at pribitisasyon ng gobyerno.

  1. pag hindi mapreno ang pagtaas ng populasyon sa pinas, kahit siguro maging utopia pa yan kung saan pantay ang lahat, hindi pa rin siguro kakasya ang resources. sa akin lang, dyan dapat simulan ang efforts ng mga namamahala.
    tungkol naman sa pagtaas ng presyo, di wag na rin mabenta ang mahal na bibilhin. yun sabi ko sa kapatid ko minsan, di wag nyung bilhin, kailangan rin nilang magbenta, di ba? yung mga nagbenta, galing sa mga magsasaka hanggang sa bilihan mismo, ang income nila nagdepende rin sa bibili diba? kung hindi mabili yung binebenta, wala rin silang kita.

    • Kung gugustuhin kayang kaya pakainin ang lahat ng gutom sa mundo. Hindi ang populasyon ang problema kundi mismo ang katangian ng produksyon na umiiral sa kasalukuyang sistemang kapitalista kung saan inuuna ang pagkamal tubo ng iilan sa halip na tuunan ang mga pangangailangan ng sambaynan katulad ng pagkain, pabahay, lupa, edukasyon, kalusugan, atbp. Hindi talaga kakasya ang limitadong likas na yaman para sa lahat sa ganitong klaseng orden na akumulasyon ng kapital at tubo ang tanging tungtungan. Hindi ang paglaki ng populasyon ang sanhi ng kahirapan kundi ang bulok na haligi ng isang sistemang mapangalipin at mapagsamantala.

    • Hindi lang naman kasi sa pagitan lang ng magsasaka at konsumidor ang relasyon na makikita sa merkado. Andyan ang komprador na lumalagay ng malaking patong sa mga produkto ng magsasaka na dinadala nito sa mga sentrong bayan. Andyan ang mga kartel na kontrolado ang presyuhan at monopolisado ang labas pasok ng mga produkto. Andyan ang mga dayuhang korporasyon na nageexport papunta dito sa bansa. Andyan ang mga ismagler. Andyan ang gobyerno na sa maraming panahon ay kakampi ng mga komprador, kartel, dayuhan, at ismagler. Kaya kahit hindi pa nabibili yung iilang sako ng bigas siguradong may kita na ang iilan. Hindi lang simpleng ‘invisible hand’ ang kumokontrol sa presyuhan. Mas mainam na tingnan ang aktwal na relasyon ng mga pwersang panlipunan sa isyung ito.

  2. salamat sa inyong pagsagot. ang ibig ko lang sabihin sa pangawalang comment ko ay ang kahit kaninung maliit na tao ay may lakas na magpilit na magpamura ang mga nangbebenta sa kanilang mga produkto kung tigilan niyang bumili ng produkto na lagi nalang pinatataasan ang presyo.
    nakapagtaka na inflation ang uso sa pinas samantalang sa oksidente, deflation ang problema samantalang mas matindi ang crisis dito at huminang masyado ang purchasing power ng tao. pero ang reaksyon kasi ng namimili dito, tumaas lang ng isang sentimo ang presyo ng gatas o harina o tinapay, pagkatapos ng mga tatlo o apat na linggo, bababa rin dahil iniiwasan ng namimili yung mga produkto na yun o kaya nilang magtiis na ibaba ang kanilang konsumasyon (ex. bibili ng isang tinapay instead ng dalawa, kung gawin yun ng lahat o karamihan ng namimili, 50% down rin ang turnover ng nagbebenta). dito, pag crisis, ang namimili ang hinahabol ng nagtitinda, not the other way around. yung nagtitinda bibantayan ang presyo ng kompetinsya dahil mas mura lang ng isang sentimo ang isa sa kanila, halos hindi na makakabenta yung iba, yun lang nagpababa sa presyo niya.
    isa ring extreme na ehemplo ay yung edsa revolution. siguro hindi binabanggit ng mga historian na ang isa sa mga dahilan kung bakit nawalan ng lakas ang gobyerno (o baka yun ang pinakaimportanteng dahilan) ay yung economic boycott kontra sa mga cronies ng gobyerno. ang oposisyon gumawa ng lista ng mga cronies ni marcos at kung anong mga negosyo nila, iniwasang bilhin ng mga sympathizers. tandaan ko yun dahil unang beses ko yung uminom ng softdrinks na hindi ko kilala ang brand ng dahil hindi lang sa nagboycott ang mga maliliit na tindahan, yung mga namimili rin.
    tama kayo na hindi kontrolado ang mga presyo at may problema yung paraan kung paano dumating sa retailer ang produkto. ayaw na ayaw ko ang diktador pero sa panahon ni marcos, maliit pa ako nuon, ang price control ng panahon na yun, masyadong istrikto, lalo na tungkol sa produkto tulad ng bigas. talagang binibilanggo ng ilang araw ang mga nahuhuli na nagbebenta na lampas sa max na presyo at sarado ang tindahan. sa mga huling taon na lang ng dictatorship nung malala na ang corruption nawala yung price control na yun.
    pag gustuhin at tiisin ng namimili, kahit sa maliit na bagay, makakaya rin niyang hindi maging kawawa sa harap ng mga masyadong gustong kumita na mga nagbebenta.

  3. tungkol sa pagtaas ng populasyon, kung tungkol lang sa pagkain, oo, siguro kayang pakainin ang lahat. hanggang kailan? hindi na lang ba kailangang i-preno ang populasyon? kaya pa rin bang pakainin pag naging 150 million? 200 million? 1 billion? sa lugar lang siguro, kukulang naman siguro. paano na lang ang lugar para sa agriculture? di kakain na lang rin ng genetically modified products, resulta, less biodiversity, resulta, mas laging magka-crop failure.
    at pagkain lang ba ang kinakailangan ng ta-o. paano na lang ang edukasyon, gamot, ang pagalaga pag nagkasakit, etc. sa 90 million, kung kakasya ang resources, hanggang kailan ba dadami at dadami ang ta-o bago hindi kakasya ang mga ‘yan? sociologically na lang, sa pinakasimple ne ehemplo, ang isang neighbourhood na kunti lang ang ta-o mas peaceful at mas kunti ang pagkakainisan ng ta-o kaysa sa lugar kung saan doble ang populasyon. hindi lang naman kasi materyal na bagay ang kailangan ng ta-o. yung kasyang lugar na pagtirhan para mas kunti ang konflikto o para may lugar paglaruan ng mga bata, kinakailangan rin yun.
    kahit sa isang utopia (na ang hirap gawin, tingnan na lang ang ehemplo ng russia at bansa ng mga intsik) anong klaseng lifestyle ba ang kayang ibigay ng panlipunan para sa lahat pag napakataas ng populasyon?
    masyadong simplistic lang siguro ang ehemplo pero binase ko na lang sa nabasa ko lately, nakalimutan ko na lang kung saan, tungkol sa malthusianism. (newspaper lang yun ng dahil hindi tulad sa inyo, in layman’s terms ko lang naman kasi ma intindi ang problema ng populasyon).
    “unchecked population growth is EXPONENTIAL while the growth of the food supply was expected to be ARITHMETICAL)” (source:wikipedia)

    • I’m sorry I cannot give more time to explain things in more detail but it is precisely the Malthusian singling out of population growth as the culprit for growing hunger and poverty that I am arguing against in my previous comment. The primary cause of hunger and poverty is not population growth but an economic system that exploits people in the insatiable pursuit of profits and short-sighted gains.

      This is a global order wherein industrial nations which account for around 20 percent of the world’s population consuming 70 percent of the world’s resources. The disproportionate consumption patterns disproves the Malthusian obsession with population since it is primarily the the wealthier countries with lesser populations that are consuming more while the poorer countries with more population consume less and less.

      In fact, successive reports by the Food & Agriculture Organization, et al would in fact show global food production consistently outpacing population growth. On the other hand, several World Bank reports point out that the biggest reductions in population growth happen when the income of the poorest sectors of society is increased.

      The culprit is not high population but an economic order that divests resources from human needs such as food, education, health, etc. towards war, arms production, financial speculation, extravagant luxuries, etc. This is the same system that lords over the displacement of rural populations producing food to make way for large-scale mining, logging concessions, agri-business mono-crop plantations, all in the name of profit accumulation.

      The issue of food production cannot be separated from this broader context. Reducing population will not solve the problem of hunger and poverty because it is rooted in the subjugation of the Filipino people to exploitative ruling elites and their foreign masters. But putting in place a more just social system that can provide for the needs of the people can go a long way in helping moderate unchecked population growth.

  4. thx sa expl at sa link. kaya nag cite ako ng kung anong theory yung pibagbasihan ng article na nabasa ko dahil alam ko field ninyo yan.
    kung sa bagay, sa arguments ninyo klaro kung saan ang problema.
    yung conclusion ninyo ay talagang tama.
    “But putting in place a more just social system that can provide for the needs of the people can go a long way in helping moderate unchecked population growth.”
    sabihin kasi ng ibang namamahala na wala daw disiplina ang pinoy, bakit yung kahit sinung pinakabobo na walang aral na dumating sa ibang developed na bansa ay kaya nilang sundin ang mga batas at reglemente ng mga bansang yun.
    sana na lang matuto ang tao na mamili ng namamahala na hindi lang ang sariling interest ang tinitingnan, ibig sabihin talagang ‘tunay na namamahala’.
    thx again sa expl at sa link at may natutunan na naman ako sa inyong blog.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s